Po odwiedzeniu Wiszących Dolin udałyśmy się Badylkiem w dalszą podróż wzdłuż portugalskiego wybrzeża. Zatrzymałyśmy się w miasteczku Carvoeiro, w którym w XVI wieku zadomowili się piraci.
Kiedyś okazałe sanatorium z wodami zdrojowymi, później tętniąca życiem szkoła, a dziś obraz marnotrawstwa, braku wyobraźni i wielu zaniedbań. Ten okazały budynek od kilku lat stoi pusty, niszczeje i czeka na swój koniec.
Ależ nam się dłużyła końcówka tej zimy. W końcu nadszedł pierwszy w miarę ciepły i wolny weekend, kiedy mogłyśmy zrobić wypad w niedalekie Góry Stołowe i okolice. Pogoda dopisała, chociaż miałyśmy nadzieję na nieco cieplejszą aurę.
Po zregenerowaniu sił i dolce far niente (słodkim nicnierobieniu) na plaży Sombrerico, zerwałyśmy się rano gotowe do dalszej podróży. Szybkie śniadanie, szybkie pakowanie i ruszamy do jednego z punktów dzisiejszego dnia – Cabo de Gata w Almerii.
Poranek powitał nas piękną pogodą. Nocowałyśmy pod wieżą Torre del Pirulico więc oczywiście rano wdrapałyśmy się na nią pooglądać widoki. Śniadanie postanowiłyśmy zjeść na plaży, do której wczoraj nie dotarłyśmy.
Z wielkim żalem żegnałyśmy się z Albuferą i domem Veroniki. Jak zwykle zabrakło czasu na to żeby spokojnie pozwiedzać, pooglądać i po prostu nacieszyć się miejscem. Wzywały nas już kolejne atrakcje na trasie, m.in. różowa laguna w Torrevieja.
Po czterodniowym spływie Szlakiem Michała Kajki i noclegu na Ekomarinie w Piszu, oddałyśmy Badylka do poleconego nam warsztatu mechanicznego (odpalił bez problemu). Tym samym rozwiązał nam się problem znalezienia parkingu na kilka dni spływu Pisą. Póki co postanowiłyśmy nie zawracać sobie głowy kwestią samochodu. Zapakowałyśmy Bajdarkę i wyruszyłyśmy na Pisę z jeziora Roś.
Ostatni jesienny weekend to szansa na realizację planu, o którym myślimy już od jakiegoś czasu. Chciałybyśmy wreszcie zobaczyć i sfotografować wschód słońca w górach.
Zapowiadają na weekend słoneczną pogodę więc pakujemy w czwartek manele i w pt. zaraz po pracy jedziemy w góry. Do końca jednak nie wiemy gdzie. Decyzja rodzi się dopiero tuż przed wyjazdem.
"Rzuć wszystko i jedź w Bieszczady" to hasło dość mocno już oklepane ale ciągle posiadające moc sprawczą - przynajmniej dla mnie. Są zerwaniem z rutyną dnia codziennego, odcięciem się od wszystkiego co wnerwiające i przyziemne, resetem absolutnym.
Jedziemy na weekend do Załęcza Wielkiego odwiedzić znajomego, który jest wychowawcą na obozie językowym w "Nadwarciańskim Grodzie". Weekend ma być aktywny więc planujemy popływać kajakiem i pojeździć rowerami w obrębie Wielkiego Łuku Warty.
Planujemy na weekend koleją mikrowyprawę. Trochę ciągnie nas w góry. Najbliżej Leszna mamy Sudety. Tym razem jednak nie jedziemy w oblegane turystycznie Karkonosze, a w mniej znane Góry Bialskie.
