Turcja jest przepiękna, różnorodna i potrafi zadziwiać na każdym kroku. Nocleg i poranek spędziłyśmy nad turkusowym morzem, a chwilę później spacerowałyśmy wśród ruin miast, które pamiętają czasy sprzed ponad dwóch tysięcy lat.
Są takie miejsca w podróży, w których trudno zrobić zdjęcie i po prostu ruszyć dalej. Kayaköy na południowo-zachodnim wybrzeżu Turcji okazało się właśnie jednym z nich.
Turcja ma tę niezwykłą cechę, że czasem wystarczy skręcić z głównej drogi, żeby zamiast kolejnego kurortu znaleźć się w miejscu, gdzie historia wyrasta ze skał.
Większość turystów odwiedzających południowo-zachodnią Turcję kieruje się do Dalyan, słynnej Plaży Iztuzu. Tymczasem zaledwie kilka kilometrów dalej znajduje się miejsce, które zachwyca spokojem i niezwykłą przyrodą – jezioro Köyceğiz oraz gorące źródła Sultaniye.
Po opuszczeniu Sirince, ruszyłyśmy w kierunku magicznej miejscówki, takiej jakie lubimy najbardziej. Nie mogłyśmy wymarzyć sobie lepszego miejsca na odpoczynek. Gorąca, naturalnie podgrzewana przez wnętrze ziemi woda, cisza i otaczająca przyroda...
Podróżowanie starym T4 ma swoje zalety. Nie goni nas czas, nie ścigamy kolejnych atrakcji z przewodnika. Często to właśnie małe, niepozorne miejsca okazują się zaskakującymi punktami na trasie.
Turcja jest niesamowita. Jednego dnia śpisz vanem nad morzem, następnego jedziesz przez opuszczone wioski i górskie serpentyny, a chwilę później stoisz pośrodku parującego siarkowego strumienia, w ruinach rzymskich łaźni sprzed dwóch tysięcy lat.
Plaża Delikli to jedno z tych miejsc w Turcji, które wciąż pozostaje stosunkowo mało znane, a jednocześnie potrafi zachwycić bardziej niż popularne kurorty. Dzika natura, niezwykłe formacje skalne i spokojny wypoczynek z dala od tłumów.
Opuściłyśmy Kleopatra Beach i ruszyłyśmy w kierunku mało znanego, a niezwykle klimatycznego miejsca – St. Tuka Tuz Gölü. Wypatrzyłyśmy je na google maps, licząc nieśmiało na spotkanie z flamingami. To naturalne jezioro solankowe zachwyca spokojem, surowym krajobrazem i właściwościami zdrowotnymi.
Są podróże, które planujesz miesiącami i są takie, które po prostu się wydarzają. Ta druga kategoria idealnie opisuje naszą trasę vanem przez zachodnią Turcję – pełną słońca, zapachu oliwek i niespiesznych zachodów słońca nad Morzem Egejskim.
Wybrałyśmy chyba najmroźniejszy weekend tej zimy na wypad w góry. Temperatury pospadały do minus kilkunastu stopni ale nie zniechęciło nas to, a wręcz przeciwnie, miałyśmy nadzieję na trochę białego szaleństwa.
Pierwszy i ostatni kontakt z Turcją miałyśmy w dość niedocenianym przez polskich turystów mieście Edirne. Ma ono jednak sporo do zaoferowania. To starożytne miasto zwane kiedyś Adrianopolem posiada liczne zabytki, wpisane na listę UNESCO.
W tym roku postawiłyśmy już drugi raz na Turcję - po tygodniowym pobycie w Stambule. Tym razem Turcję zamierzałyśmy poobjeżdżać naszym starym busem - Badylkiem i nocować oczywiście na dziko.
Baile Herculane, dawne „Łaźnie Herkulesa”, to jedno z najstarszych uzdrowisk w Europie. Niegdyś perła Cesarstwa Austro-Węgierskiego, dziś łączy w sobie czar minionych czasów, zapach siarki i autentyczną atmosferę rumuńskiego kurortu. Tutaj przeszłość i teraźniejszość spotykają się w gorących źródłach nad rzeką Cerna.
Bełogradczik to miejsce, które wygląda jakby natura przez chwilę bawiła się w rzeźbiarza. Fantazyjne formacje skalne wyrastają tu z ziemi, a każda ma swój kształt, charakter i legendę.
Bułgaria to kraj kontrastów – od tętniącego życiem wybrzeża Morza Czarnego, po majestatyczne pasma górskie. Ale są tu też miejsca, gdzie czas się zatrzymuje, a ziemia obdarza nas swoim najcenniejszym skarbem – gorącą, uzdrawiającą wodą.
Kolejny dzień naszej bułgarskiej przygody zaprowadził nas do Melnika - miejsca absolutnie magicznego. To miasteczko, choć oficjalnie jest najmniejszym miastem w Bułgarii, ma duszę giganta. Połączenie doskonałego wina, wspaniałej kuchni i niesamowitych, księżycowych krajobrazów sprawia, że jest to miejsce jedyne w swoim rodzaju.
Plan na ten dzień był prosty - zobaczyć jaskinię Jagodińską, a potem ruszyć dalej w stronę zachodu. Dlatego noc spędziłyśmy niedaleko wejścia – prosto i praktycznie.
